Crisis? Teruglopende koopkracht?

Zaterdag in de krant een artikel dat melding maakt, dat de koopkracht in 2010 wat omlaag gaat. En ja zo'n opmerking levert voor veel mensen stof tot discussie. Veel van die discussies blijven beperkt tot uiten van de eigen mening, en dan ook vaak tijdens verjaardagen. Het mag alom bekend zijn dat de beste landsbestuurders vaak aanschuiven bij een jarige en dan tijdens het biertje of de borrel, tussen wat hapjes door, even vertellen wat er zou moeten gebeuren om het beter te laten worden in Nederland.

Want ja we hebben het slecht in ons lage landje hoor. Een greep uit de opmerkingen die je kan opvangen aan de borreltafel: " Wanneer doet de regering nou eens iets aan dat fileprobleem? Daar heb ik nou last van. En moeten we weer meer belasting betalen? Tjonge ik hou toch niks meer over. (waar moet ik nou mijn twee auto's nog van betalen?) En duizenden gaan naar de rechter om te proberen hun geld terug te krijgen, wat ze verloren hebben met beleggen. Ik doel hiermee op de DEXXIA zaak. Wie heeft nu écht de schuld van dat verlies? Is het niet gewoon de consument zelf? Worden we niet allemaal meegedreven door onze hebzucht? We willen toch steeds meer?

In de krant las ik de visie van Dr. ing. R.A.  Jongeneel op een economische krimp. Zijn wij in Nederland zo langzamerhand  niet vreselijk verwend? Vroeger als kind vond het altijd jammer dat mijn vader geen miljonair was, en wilde ik later zelf heel rijk worden. (wel kind droomde daar niet van?)   Het leek mij het einde om niet te hoeven te werken en alles te kunnen kopen wat je wilde. Gelukkig   was mijn vader geen miljonair, zeg ik nu achteraf. Want één ding is zeker: veel geld maakt niet gelukkig. Sterker zelf: als je veel geld hebt, is elk verlies, al is het maar 2 euro, erger dan een winst van 20 euro.

Achteruitgang van koopkracht, wat is daar erg aan? Niemand in Nederland (hoeft) honger te lijden. Als iedereen zijn buren of stadgenoten zou willen laten delen in zijn eigen welvaart, was elke Nederlander, (incl de medelanders en asielzoekers) verzekerd van een levensstandaard ver boven het gemiddelde van een land als Roemenië, of Zuid-Afrika. Nee wij Nederlanders klagen niet omdat we geld te weinig hebben voor eten en drinken, nee wij zijn bang voor onze luxe. De nieuwste TV, een auto erbij, nieuwe fietsen, nieuwe meubels, nieuw huis, nog een vliegvakantie en ga maar door.

Ja, mensen de koopkrachtdiscussie gaat hier niet over iets belangrijks als dagelijks brood. Daarvoor moeten we wat verder over de grens. Iedereen die op een verjaardagsvisite klaagt over de koopkracht 2008, zou eens mee moeten gaan met ons project in Zuid-Afrika, of ga eens naar Roemenië of Servië. Als je daar dan van terugkomt zullen de argumenten vóór een economische KRIMP wellicht wat sterker worden. 


29
AUG
2011

Reacties

Er zijn nog geen reacties.

Reageer














Volg mij op LinkedIn Volg mij op Twitter Volg mij op Facebook